Karen, 15 juli 2008
België , Antwerpen

Lieve allemaal... Al 4 maanden in Antwerpen

Hallo allemaal,

Vanaf Maart wonen wij in Antwerpen. We wonen in een mooi twee kamer appartement.
Ik heb een tijdje niet geschreven omdat ik even rustig aan wilde doen en niet teveel over dingen na wilde denken. Het is zoveel geweest wat we afgelopen jaar allemaal hebben gedaan dat ik af en toe al moe word als ik er aan denk. Ik kon het dus even niet opbrengen om erover te gaan schrijven. Gelukkig is alles niet voor niks geweest!

In Belgie gingen we allereerst naar de gemeente voor onze eerste aanmelding. We waren wel wat zenuwachtig en we vroegen ons af of nu eindelijk alles goed zou gaan. We werden geholpen door een vriendelijke vrouw en die was verbaasd dat Sergio en ik allebei Nederlands spraken. Ook was ze helemaal vrolijk dat alle papieren in orde waren en ze zei: ,, Jij bent goed voorbereidt!’’. Ik lachte maar dacht bij mezelf nou dat was ook nog een heel gedoe in Brazilië en we hebben onszelf wel in allerlei mogelijke bochten moeten wringen.

Na aanmelding bij de gemeente hebben we ongeveer 2 weken moeten wachten op de wijkagent. Die komt dan kijken of je daadwerkelijk op het adres woonachtig bent. In die tijd moet je eigenlijk zoveel mogelijk thuisblijven. Natuurlijk kwam de agent toen ik 1 dagje in Nederland was om een tentamen te maken. Gelukkig was het een aardige man en was dit geen probleem. De wijkagent laat een papier achter en dan kan je de gemeente gaan bellen om een afspraak te maken voor de daadwerkelijke inschrijving bij de gemeente. We konden pas een maand later bij de gemeente terecht en het was dus maar goed dat we voldoende centjes gespaard hadden om die tijd te overbruggen.
Als Nederlander mocht ik gelukkig wel werken en na een paar weken had ik werk gevonden bij een opstartend kinderdagverblijf. Sergio moest nog wachten want die kon pas na inschrijving bij de gemeente aan het werk.

Mijn werk was echt vreselijk. Ik zal er niet teveel over in details treden, maar het kwam erop neer dat er geen kinderen waren (het was dus even voor alle duidelijkheid een kinderdagverblijf!) en dat ik de hele dag op het kind van de eigenaren moest passen. Ik verveelde me rot en ik kon ook niet naar buiten. Hoe lief de eigenaren ook waren, niemand wil de minuten aan het tellen zijn op zijn of haar werk.
Na twee weken werken in het ‘kinderdagverblijf’ werd ik gebeld door een Nederlandse man of ik bij zijn lunchroom wilde komen werken. De naam van de lunchroom zei me helemaal niks. Ik had op zoveel advertenties gereageerd dat ik de helft alweer vergeten was. Ik besloot om telefonisch een afspraak te maken. De eigenaar van de lunchroom was superaardig en het scheelde ook dat hij Nederlands is. Sindsdien ben ik daar dus aan het werk en ondanks dat ik het werk als vrij nutteloos ervaar heb ik het er wel naar mijn zin. Toch kan ik me absoluut niet voorstellen dat mensen werken verkiezen boven studeren. Ik ben blij als ik weer op de schoolbanken zit!

Na een maand konden we eindelijk naar de gemeente toe. We werden dit keer geholpen door een andere vrouw van de gemeente en die wilde perse een uitschrijving uit Nederland hebben. Ik had me al uitgeschreven en ik wist door al mijn research dat ik dat papiertje helemaal niet hoefde te geven. Maargoed wat ga je doen als iemand bij hoog en laag blijft beweren dat het wel noodzakelijk is. Kortom dan wordt het dus een welles nietes spelletje en daar had ik geen zin in. Ik zei dat ik dan ‘wel weer even’ naar Nederland ging om dat papier te halen.
Tot mijn grote woede kon ik dat zogenaamde bewijs van uitschrijving helemaal niet krijgen bij de gemeente, want dat bestond niet zei de medewerkster. In mijn hoofd gingen er allemaal gedachten om ik kon nu een aantal dingen doen;
1. Heel erg boos worden.
Eventueel gevolg hiervan zou dan zijn dat de medewerkster nog bozer op mij zal gaan worden en me al helemaal niet meer ging helpen.

2. Gewoon oké zeggen en vervolgens weer naar België gaan
Eventueel gevolg hiervan zou zijn dat we gewoon niet ingeschreven werden bij de gemeente in België. Ook al had de Nederlandse gemeente gelijk dat het niet nodig was om dat papiertje te laten zien.
3. Gaan huilen en dan hopen dat ze me gingen helpen
Gevolg hiervan zou kunnen zijn dat de medewerker in de war werd gebracht en misschien wat medelijden met me zou krijgen.

Ik besloot voor optie 3 te kiezen en het hielp!!!! Ik kreeg (gratis! en niks is gratis in Nederland!! ) een bewijs mee uit het bevolkingsregister dat ik was uitgeschreven.
En eindelijk konden we ons inschrijven in België en kon Sergio aan het werk.


Sergio heeft ook gelukkig vast werk gevonden. Ondertussen zijn we nog met andere dingen bezig. Ik had eind juni nog een paar tentamenweken in Nederland en heb sinds een maand mijn voorlopig rijbewijs in België gehaald! Sergio kan zijn Braziliaanse rijbewijs hier omruilen voor een Belgische. We profiteren maar gelijk van de mogelijkheden die België ons in tegenstelling tot Nederland biedt

Eind augustus gaan we voor het eerst samen op vakantie naar Parijs voor een lang weekend. Brazilië was natuurlijk ook heel leuk, maar dat was meer familiebezoek en heel veel dingen regelen. We zien dit als onze eerste mini-vakantie samen.

Ons leven hier in Belgie bevalt ons best. Toch willen we graag terug naar Nederland. Wanneer dat is nog niet bekend, maar dat we gaan staat vast. Ik heb mijn studie nog in Nederland waar ik vanaf september weer een aantal dagen per week heen moet, dus dat is onhandig.
Voor nu kabbelt ons leventje rustig voort. En dat vinden we prima. Wat voor sommige mensen als saai en gewoon wordt gezien is voor ons heel speciaal. Eindelijk rust!!! Niet die constante stress en angst over dingen. Eindelijk ons druk kunnen maken om het huishouden. HEERLIJK!!!!

Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Liefs,

Karen

Naar Karen in België bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl